لجبازی در بسیاری از کودکان، مخصوصاً در سنین دو تا شش سالگی، بخشی طبیعی از رشد و تلاش برای کسب استقلاله، نه لزوماً نشونه بدرفتاری. کودک در این سن هنوز مهارت کافی برای بیان احساسات پیچیده با کلمات رو نداره و لجبازی یا قشقرق راهی برای ابراز ناکامی یا خواستهست. درک این موضوع به والدین کمک میکنه با آرامش بیشتری با این رفتار برخورد کنن.
دادن حق انتخاب محدود به کودک (مثلاً «این لباس رو میپوشی یا اون یکی؟») بهجای دستور مستقیم، احساس کنترل رو در کودک ایجاد میکنه و از لجبازی جلوگیری میکنه. حفظ آرامش و عدم واکنش هیجانی در برابر قشقرق کودک، مهمترین اصل مدیریت این رفتارهاست؛ چون واکنش تند والدین معمولاً رفتار لجبازانه رو تقویت میکنه. تعیین مرزهای مشخص و ثابت هم به کودک احساس امنیت میده.
توجه و تشویق کودک در لحظاتی که رفتار مناسبی داره، تاثیر بیشتری نسبت به تنبیه در لحظات لجبازی داره. گوش دادن فعال به احساسات کودک و نامگذاری احساسش (مثلاً «میدونم الان عصبانی هستی») قبل از تلاش برای حل مسئله، به کودک کمک میکنه احساس درکشدن کنه. اگر لجبازی شدید و مداوم باشه و در فعالیتهای روزمره اختلال ایجاد کنه، مشورت با روانشناس کودک میتونه مفید باشه.
تغییر مداوم قوانین یا واکنش متفاوت به یک رفتار مشابه در روزهای مختلف، کودک رو دچار سردرگمی میکنه و لجبازی رو تشدید میکنه. هماهنگی بین والدین یا سایر مراقبان کودک در نحوه برخورد با رفتارهای لجبازانه هم اهمیت زیادی داره تا کودک پیام یکسانی از محیط اطرافش دریافت کنه. ثبات در قوانین، همراه با انعطاف در روشهای ابراز محبت، بهترین ترکیب برای تربیت کودک در این سنین است.
لجبازی معمول کودکان معمولاً موقتی است و با روشهای تربیتی مناسب در طول زمان کاهش پیدا میکنه، اما اگر این رفتار بهشدت پرخاشگرانه باشه، به خود کودک یا دیگران آسیب برسونه، یا با تاخیر رشدی همراه باشه، ممکنه نشونه مسائل عمیقتری باشه که نیاز به بررسی تخصصی داره. تغییرات ناگهانی در محیط زندگی کودک مثل تولد خواهر یا برادر، تغییر مدرسه یا مشکلات خانوادگی هم میتونن بهطور موقت لجبازی رو تشدید کنن؛ در این موارد توجه بیشتر و صبر والدین معمولاً به مرور زمان به بهبود رفتار کمک میکنه. صحبت کردن با معلم مهدکودک یا مربی پیشدبستانی درباره رفتار کودک در محیط بیرون از خانه هم میتونه دید کاملتری از الگوی رفتاری کودک در اختیار والدین قرار بده.