سازمانهای بهداشتی معمولاً توصیه میکنن تغذیه تکمیلی از حدود شش ماهگی و در کنار ادامه شیر مادر یا شیر خشک شروع بشه. نشانههای آمادگی نوزاد شامل توانایی نشستن با کمک، کنترل سر، از بین رفتن رفلکس بیرونراندن قاشق از دهان، و نشان دادن علاقه به غذای اطرافیانه. شروع زودتر یا دیرتر از این بازه باید حتماً با نظر پزشک کودک انجام بشه.
معمولاً توصیه میشه غذاها بهصورت پوره نرم و تکماده شروع بشن، مثل پوره سیبزمینی، هویج پخته، موز رسیده یا برنج نرمشده، تا واکنش بدن نوزاد به هر ماده غذایی جدا بررسی بشه. هر غذای جدید بهتره سه تا چهار روز فاصله از غذای قبلی معرفی بشه تا در صورت بروز حساسیت، منبع اون مشخص بشه. نمک، شکر و عسل تا یک سالگی نباید به غذای نوزاد اضافه بشه.
بافت غذا باید متناسب با توانایی جویدن نوزاد باشه تا خطر خفگی نداشته باشه؛ در ابتدا پوره کاملاً نرم و بدون تکه باشه. نوزاد همیشه باید در حین غذا خوردن زیر نظر بزرگسال و در وضعیت نشسته باشه. برای مواد غذایی حساسیتزای شناختهشده مثل تخممرغ، بادامزمینی یا لبنیات، حتماً پیش از معرفی با پزشک کودک مشورت کنید تا نحوه معرفی ایمن اونها رو راهنمایی کنه.
با گذشت چند هفته از شروع تغذیه تکمیلی و سازگاری نوزاد با پورههای ساده، میشه بهتدریج بافت غذا رو کمی خشنتر کرد و تنوع مواد غذایی رو با ترکیب چند ماده افزایش داد. تا حدود یک سالگی، شیر مادر یا شیر خشک همچنان منبع اصلی تغذیه نوزاد باقی میمونه و غذای جامد بیشتر برای آشنایی با طعمها و بافتهای مختلفه، نه جایگزین کامل شیر.
بعد از معرفی هر غذای جدید، والدین باید مراقب علائمی مثل بثورات پوستی، تورم صورت یا لب، استفراغ، اسهال یا مشکل تنفسی باشند که میتونن نشونه واکنش حساسیتی باشن. در صورت مشاهده هر کدوم از این علائم، باید فوراً غذا قطع بشه و با پزشک کودک تماس گرفته بشه؛ در موارد شدید مثل تورم گلو یا مشکل تنفسی، مراجعه اورژانسی ضروریه. نگه داشتن یک دفترچه ثبت غذاهای معرفیشده و واکنش نوزاد به هرکدوم، هم به پزشک در تشخیص دقیقتر حساسیتهای احتمالی کمک میکنه و هم به والدین در برنامهریزی بهتر تغذیه آینده کودک. معرفی تدریجی قاشق و لیوان آموزشی از همین دوران هم به تقویت مهارتهای حرکتی ظریف کودک کمک میکنه و زمینهساز خوردن مستقلتر او در ماههای آینده میشه.