بازی مهمترین ابزار یادگیری کودکان در سالهای اولیه زندگیه؛ از طریق بازی، کودک مهارتهای حرکتی، زبانی، اجتماعی و حل مسئله رو بهطور طبیعی تمرین میکنه. برخلاف تصور، بازیهای ساده و خانگی معمولاً بهاندازه اسباببازیهای گرانقیمت یا الکترونیکی در رشد ذهنی کودک موثرند، چون خلاقیت و تخیل کودک رو بیشتر درگیر میکنن.
برای کودکان زیر سه سال، بازیهایی مثل جورچینهای ساده، دستهبندی رنگها و اشکال، یا بازی با آب و شن به رشد مهارتهای حسی-حرکتی کمک میکنه. برای کودکان سه تا شش سال، بازیهای نقشآفرینی مثل مغازهبازی یا دکتربازی، داستانگویی مشترک، و بازیهای حافظهای مثل جفت کردن کارتها، مهارت زبانی و اجتماعی رو تقویت میکنن. ساختن با مکعب یا لگو هم مهارت فضایی و خلاقیت رو پرورش میده.
همراهی والدین در بازی، حتی برای چند دقیقه در روز، ارزش بازی رو برای کودک چند برابر میکنه و پیوند عاطفی بین والد و فرزند رو تقویت میکنه. اجازه دادن به کودک برای هدایت بازی بهجای کنترل کامل توسط بزرگسال، خلاقیت و اعتمادبهنفس کودک رو بیشتر میکنه. تنوع در نوع بازیها (حرکتی، فکری، هنری) هم به رشد متعادل مهارتهای مختلف کودک کمک میکنه.
خیلی از بازیهای آموزشی موثر رو میشه با وسایل ساده خونه ساخت؛ مثلاً مرتب کردن ظرفهای پلاستیکی بر اساس اندازه، پیدا کردن جفت جورابها، یا ساختن قلعه با کارتن خالی. این نوع بازیها علاوه بر رایگان بودن، به کودک یاد میده که خلاقیت مهمتر از داشتن وسایل گرونقیمته و میتونه از اشیای اطرافش برای سرگرمی و یادگیری استفاده کنه.
توازن بین بازیهای فیزیکی و خانگی با زمان استفاده از تبلت یا تلویزیون، برای رشد متعادل کودک اهمیت زیادی داره؛ سازمانهای سلامت کودک معمولاً توصیه میکنن زمان صفحهنمایش برای کودکان خردسال محدود و همراه با نظارت والدین باشه. جایگزین کردن بخشی از زمان صفحهنمایش با بازیهای خلاقانه و فیزیکی که در این مقاله معرفی شد، به رشد بهتر مهارتهای حرکتی و اجتماعی کودک کمک میکنه. تعیین ساعات مشخص بدون صفحهنمایش در طول روز، مثلاً قبل از خواب یا حین وعدههای غذایی، هم عادت خانوادگی سالمی ایجاد میکنه که در بلندمدت به نفع کودک است. اختصاص یک سبد یا جعبه مخصوص برای وسایل بازی خانگی و چرخشی کردن اسباببازیهای در دسترس هر چند هفته، هم بدون نیاز به خرید مداوم وسیله جدید، حس تازگی و کنجکاوی کودک نسبت به بازیها رو حفظ میکنه.